Eric Beets (1950) behoort tot de meest vooraanstaande abstract expressionistische schilders in Nederland. In de zeventiger jaren heeft hij kunstgeschiedenis gestudeerd in Parijs en werd recensent. In 1983 begon hij serieus te schilderen, hij werd beeldend kunstenaar. In 1984 maakte hij een opvallend debuut, zijn eerste expositie was in het Koninklijk paleis op de Dam in Amsterdam: Koninklijke Subsidie voor de Vrije Schilderkunst. Het allereerste (gunstige) commentaar op zijn schilderij kreeg hij van koningin Beatrix. Hij voelde zich vanaf het begin van zijn schilderscarrière aangetrokken tot de houding, het avontuur van het abstract expressionisme. De wortels van Beets’ werk zijn gelegen in de weergave van het oneindige. Als uitgangspunt hiervoor gebruikt Beets zogenaamde reflecties, letterlijk spiegelingen in het water, maar vaak zijn ook andere connotaties mogelijk. De leidraad blijft echter het grote avontuur de natuur als bron te gebruiken, eigenlijk al schilderend als de natuur te zijn. Dat Beets zich niet verliest in oeverloze en daardoor zinloze beelden is gezien de grootsheid en tegelijk de vaagheid van het thema een prestatie op zich. Hij heeft door middel van veel gevoel voor materie als uitdrukkingsvorm (zijn schilderijen hebben ‘gewicht’) en strenge compositieschema’s het oneindige gevangen in overtuigende beelden. De schilderijen van Beets zijn intens en weten zowel het abstract expressionisme, als de oude Hollandse landschapstraditie nieuw leven in te blazen. Langzaam heeft zijn werk de juiste vorm gekregen, de prachtige, kleurrijke werken die in het huidige millennium zijn ontstaan vormen daarvoor het bewijs. Een kroon op de vele jaren noeste arbeid. drs. Marianne van Gils